reis
verb ·Translation
to travel
singular imperative of reisen
- singular imperative of reisen form-of, imperative, singular
to travel
singular imperative of reisen
From Middle High German rīs, borrowed from Late Latin rīsum or rīsus, from Latin orȳza, borrowed from Ancient Greek ὄρῡζα (órūza) (Greek όρυζα (óryza)). See also English rice.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | Reis | Reise |
| Accusative | Reis | Reise |
| Dative | Reis | Reisen |
| Genitive | Reises | Reise |
From Middle High German rīs, from Old High German rīs, hrīs, from Proto-West Germanic *hrīs, from Proto-Germanic *hrīsą. Cognate with Dutch rijs, English rise, rice. More at rice (Etymology 2).
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | Reis | Reiser |
| Accusative | Reis | Reiser |
| Dative | Reis | Reisern |
| Genitive | Reises | Reiser |
See the etymology of the corresponding lemma form.
real
plural of Real